sevgi okyanuslarında kaybettim gözyaşlarımı

adın

susuz dudaklarımda son bir hece tadında

kaybolurken dalgalı saçlarının hayali gözlerimden

ufka bakıp

sığınıyorum karanlık bir yüzyılın kuytu iklimine

içim acıyor

cürümlerim yapışıyor gibi ellerime

tutku adına sönüveriyor herşey soğuk yüreğimde

bir uzak düş

bir uzak rüya

bir uzak memleket tadında

kayboluyorsun hüzün tepelerimden

içim acıyor

kahroluyorum

yalancı bir tebessümün sahteliğinde

kirpiklerin

kirpiklerin geliyor aklıma.

bir hançer gibi kalbime saplayıp gittiğin kirpiklerin

ve bakışların

derin okyanuslardan kalma bir dinginlikle

dokunuyorsun içimdeki fırtınalara

içim acıyor

suskunluklar kuşağındayım şimdi.

ki

aşkın acımasız zindanlarında sevdalar hayat bulsun diye

yüreğimi vuruyorum Mısır illerine

bir rüya tadında geliyorum uykularına

artık kölenim

Yusuf’um artık

içim acıyor

sırtımda kardeş ihanetleri

yüreğimde bir Züleyha aşkı

yırtılmış mintanımda taşıyorum kaderimi

senden başka gidecek kimsem yok

pişmanlıklar kuşağındayım

çaresizim

içim acıyor

uzatıyorum mücrim ellerimi sana ey en Sevgili

bağrına bas beni

yüz çevirme benden

yoksa

yoksa ölürüm

yoksa aşkım ölür

Orhan Gencebay’ın dergimize verdiği röportajla ilgili hazırladığımız TV reklam spotu

kıpti itilmişlikler yaşamak

heder edilen bir ömrü bırakmak ardında

tutkular okyanusunda

takılı kalmak, bir küçük adacığa

yaşamak;

düşünmeksizin

ve öfke tadında bazen

kahreden acıların eşliğinde ama

ve adını sayıklamak;

şehir yalnızlıklarında aramakmış seni

ve aslında

biliyor musun

yalanmış gerisi

****

yalnızlıklar;

bir yaman depresyonmuş meğer

eski yağmurlardan

eski anılardan kalma

fırtına artığı gözyaşlarıyla

yaşamakmış alın yazımızı

ve hayat;

biraz gerçek tadında

rüya

masal karışımı biraz da

soğuk bir ölümün gölgesinde

uyumakmış hepsi hepsi

ve aslında

biliyor musun

yalanmış gerisi

(C) Sebahattin Çelebi

SEBAHATTİN ÇELEBİ

İyi bir Hıristiyan’dı. İlahiyat Fakültesi’ni okumuş ve kendisini İsa’ya adamıştı. Onun gibi sade, münzevi bir hayatın düşlerini kurmuştu. Öyle ki, bir gün bir üst makama çıkacak ve “İsa gibi; marangozluk yapan peygamberim gibi, halkın içine karışmak ve ekmeğimi kazanarak dinime hizmet etmek istiyorum” diyecekti. Pek alışılagelmemiş bu teklifi reddetmeyecekti üstleri…

Rahip, İsa aşkını iliklerine kadar hissediyor, hayatını onun öğütlerine göre şekillendiriyordu.

Bir madende iş buldu nice zaman sonra. Yerin bin metre altında, kömür çıkarma işini yapıyordu.

Beraber çalıştığı işçilerden birçoğu yabancı kökenliydi. Yunanistan’dan, Bulgaristan’dan, Polonya’dan, Türkiye’den gelme birçok işçi ile beraber yerin altında; yani ölümsüz dostluklar ülkesinde, İsa’yı ve onun sırlarını arıyordu.

Madenci Mehmet’le çok iyi dost oldular. Mehmet, Anadolu’nun ücra bir köyünden kalkıp çocuklarına güzel bir gelecek kurmak için “Alamanya” dedikleri ülkeye gelmişti. Gelmişti ama çocuklarından, al yazmalı karısından haber alamıyor, içi içini yiyordu. Bütün mektuplar da nedense, geç gidiyordu köye. Okuma yazma bilmeyen karısı, köyden az biraz mürekkep yalamış birilerini buluyor ve hasreti, acıyı, özlemi yansıtan satırlar içinde kaybolup gidiyordu.

Aylar geçti böyle…

Yerin altında gün ile gece arasındaki fark kalkıyordu. Bir parça gün ışığı bile yoktu. Hayaller hep karanlıklarda kalıyordu belki bu yüzden. Belki bu yüzden, ucu bucağı yoktu hayallerin.

Rahip, bir gün Mehmet’e İsa’dan bahsetti. Ona olan aşkından, sevgisinden, bağlılığından anlattı. Bir yandan anlatıyor, bir yandan da gözleri doluyordu. Belki yerin bin metre altında Hz. İsa ile buluşacağını ümit ediyor, ona kavuşacağı anı buruk bir duygusallıkla bekliyordu. İçinde yakıcı bir özlem vardı ona karşı.

Mehmet, “Neden hiç evlenmedin?” dedi… “Yeryüzünde bu kadar güzel kadın ve hele de aileden daha güzel bir şey yokken, neden?”

Kasketinin üzerindeki lambanın siyah duvarlara vurdurduğu yakamozlara bakarak, “Benim Peygamberim” dedi. “Benim Peygamberim İsa, hiç evlenmedi. Ben de ona olan bağlılığımdan, sevgimden hiç evlenmeyi düşünmedim. Ona yakın olabilmek için, onunla aramıza kimsenin girmemesi için, hayatıma hiçbir kadını sokmadım.”

Mehmet, “Çok mu seviyorsun, çok mu özlüyorsun İsa Peygamberi” dedi.

“Hayatta hiçbir şeyi, hiç kimseyi sevmediğim kadar. O, bana rüyamda ‘Ardımdan gelmeyecek misin?’ diye seslendi” dedi Rahip.

Derin bir iç çekti Mehmet. Ve sonra “Sana bir sırrımı vereyim mi?” dedi.

Şaşırmıştı Rahip. “Sır, sana aittir. Paylaştığında senin olmaktan çıkar” dedi.

Mehmet, yerinden kalktı, “Gel” dedi.

Karanlık dehlizlerden geçerek, kör tünellerden birine geldiler. Mehmet kasketindeki ışığı yere doğru tutarak, “Bu pınarı görüyor musun?” dedi.

Ocakta, taşlar arasından bir su pınarı, bütün berraklığıyla küçük bir çağıltıyla fışkırıyordu.

“Ben” dedi Mehmet. “Bazı, zamanlar buraya gelirim, bu suyla abdest alır, namazımı kılarım. Bu suya her baktığımda köyümün sularını, soğuk pınarlarını hatırlarım. Bu su ile teselli olurum.”

“Özlem dedikleri bu mu peki?” dedi Rahip.

“Teselli” diyebildi Mehmet. Gözleri dolmuştu. “Bu, Allah’ın bana gönderdiği bir küçük teselliden başka bir şey değil. Senin özlem dediğin, ya da benim şu yeraltında yüreğimi yakan şey; bana gönderilen bu tesellide soğuyan şeydir işte.”

Rahip ve Madenci Mehmet, dolu gözlerle birbirlerine sarıldılar. İkisinin de gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Pınarın başında, yanlarında getirdikleri ekmeği ikiye bölüp yediler bir zaman sonra. Madenci Mehmet, yemek faslının ardından bir türkü tutturdu…

“Su sızıyor sızıyor
Taşların arasından
Eğil bir yol öpeyim
Kaşların arasından.”

Rahip, dili döndüğü kadar tekrar ediyordu türküyü. Sonra Mehmet kalktı, “Bizim oralarda böyle oynarlar” deyip bir çiftetelli döktürdü. Rahip de kalktı, Mehmet’in hareketlerini taklit ede ede, dönmeye başladı.

O gün, yerin bin metre altında, hayatın kalbine ulaşan bu iki dostun, 45 yılı aşan arkadaşlıkları, hiç ama hiç bozulmadı.

Rahip, yıllar sonra bunları dolu gözlerle anlatıyordu. Madenci Mehmet’in anısına, sulu gözlerle 45 yıl önce duyduğu o tınıyı yeniden söylüyordu…

“Su sızıyor sızıyor
Taşların arasından
Eğil bir yol öpeyim
Kaşların arasından.”

COPYRIGHT: Sebahattin Çelebi.

Büyük Usta Neşet Ertaş’la yaptığımız röportajı duyurmak için hazırladığımız TV reklamımız…

Dergimize konuk olarak hayatı, müziği hakkında bilgiler veren usta yorumcu, büyük halk sanatçısı Neşet Ertaş’la ilgili bilmek istediğiniz her şey, dergimizde yeraldı. Kırtıllar Köyü’nden başlayıp Avrupa’ya uzanan müzik yolculuğunda Neşet Ertaş, hayatına dair birçok özel noktayı samimiyetle bizlerle paylaştı.

Yapımcılığını Fatih Gök’ün yaptığı Samanyolu TV de yayınlanan Madalyon programında yeralan söyleşim. Programda medyada yaşanan sorunlar ele alındı. Özellikle de Avrupa Türk medyasının içinde bulunduğu durumu değerlendiren gazeteciler, sektörde yaşanan sıkıntılara çözüm yolları önerdiler.

Alternatif çıkış yollarının da arandığı programda, Platform Dergisi Yayın Yönetmeni olarak tespitlerimi ve çözüm yollarını dile getirdim.

bir garip muammalar kuşağında
tutkuyla yüreğime kazıyorum seni
en uykusuz gecelerde
kabuslara yazıyorum adını
en sefil bezginliklerde
yitiyorum
yitiriyorum kendimi
seni düşündükçe

kurak mevsimlerden kalma bir yanım
bir yanım nuh tufanı
tutamıyorum ellerinden
kaybolup gidiyorum sensiz dehlizlere
kurşun yemiş gibi yüreğime
susuyorum
susuyorum
seni düşündükçe

şehirler de susuyor
kan damlıyor çeşmelerinden istanbul’un
yıkılıyor kubbeleri
eyüb’e nazır bütün yalnızlıklarla
haliç’e dökülüyorum
dökülüyorum
seni düşündükçe

SÇ.

bir karanlık uçurumda ruhum
dibimde
tepemde sen
bir zifirî yalnızlık
şu üzerime çöken
küsmüş bütün coşkularım hayata
yorgunluklarım zifirî
yüreğimi sıkıyor
sensiz gecelerin karanlık elleri

en bitkin öyküler dökülüyor ilhamlarımdan
bedevi bütün sensiz şehirler
kutsal acılar sızıyor yüreğimden
kah yusuf’um
kah eyyüb sensiz
gırtlağıma kadar batmışım aşka
sensiz
kulluğum zifirî
kıblem zifirî

çırpınıyor istanbul bu gece
acılarla debeleniyor bütün varoş yanlarım
yüreğimin gecekondu köşesinde bir aşk
seyyar çığlıklar kopuyor yüreğimden
bir ümitsiz ayrılık işliyor
iliklerime
sensiz
şehrim zifirî
ülkem zifirî

sensiz
ben zifirî
sensiz
sen bile zifirî

Sebahattin Çelebi

Kameramanlığını Faruk Kumru’nun, montajını Şükrü Uyanık’ın, yönetmenliğini de benim yaptığım dergimiz Platform’un TV reklam spotu

Platform dergimiz, Avrupa genelinde büyük yankı uyandırmıştı.  TRT-Int’te yayınlanan Almanya’dan adlı programda dergimize bir bölüm ayrılmıştı. O bölümü izleyebilirsiniz.